Concert in Cothen
20 november 2011 - Serenatella
Op zondag 20 november komt bij ons spelen en zingen een trio dat de fascinerende naam 'Serenatella' voert. Bij die benaming kan men zich van allerlei voorstellen, maar ongetwijfeld zal die te maken hebben met de naam van de oprichtster van het ensemble, Alessandra Serena, die dit mooie avontuur in het jaar 2000 begonnen is. Zijzelf gaat nog verder terug en zegt dat het eigenlijk bij haar grootvader begonnen is, de grootvader uit Rome met zijn accordeon. Daar heeft zij de liefde en passie opgedaan voor het Italiaanse lied, in het bijzonder voor de volksliederen uit Rome, Napels en Scilië.
Serenatella is een verkleinwoord en dat past uiteraard vanuit de positie van die grootvader, maar je zou het ook kunnen opvatten als 'kleine serenade'. Een ode dus aan het Italiaanse lied, want Serenatella heeft zich gespecialiseerd in het verzamelen, arrangeren, conserveren en uitvoeren van juist deze liedkunst.
Alessandra Serena heeft in Nederland, aan het koninklijk consevatorium in Den Haag, haar klassieke opleiding zang genoten (cum laude) en treedt als soliste op in oratoria en symfonische muziek met dirigenten als William Christie, Christophe Coin, Kenneth Montgomery en Jan Willem de Vriend. Ook werkt zij als koordirigente en zangdocente. Dat neemt niet weg dat zij op 20 november zeker grootvaders accordeon zal meenemen.
De andere twee leden van het ensemble zijn Nelleke ter Berg en Jean-François Mazet. Nelleke ter Berg zullen velen nog wel kennen en anders stellig herkennen als de gitariste die met Martine Sikkenk, mandoline, (samen het duo Amuse-oreille vormend en naderhand, uitgebreid met Brechtje Roos, blokfluit, als trio Zimbello) bij ons prachtige concrten gegeven hebben. Ook Nelleke is deels werkzaam als dirigente (van een koor en een mandoline-orkest). Bovendien heeft zij zich de laatste jaren toegelegd op de theorbe; wie weet komt dat prachtige instrument op ons concert dus ook nog wel te voorschijn.
Jean-François Mazet zou je welhaast een autodidact kunnen noemen, want hij leerde zichzelf spelen door veel naar langspeelplaten te luisteren en die dan na te doen. Zo bekwaamde hij zich in vele stijlen en op een aantal instrumenten. Lessen kwamen pas later in zijn leven aan de orde (blokfluit, doedelzak, mondharp), terwijl hij zich ook intens verdiepte in renaissance- en barokmuziek. Maar ook hij keert in Serenatella terug naar zijn oorsprong: volklied en volksdans waarin volop plaats is voor versieringen en improvisatie.
Liederen vol weemoed, passie en vrolijkheid, stammend vanaf 1600 tot aan de jaren vijftig van de vorige eeuw. De bezetting zal variëren van één stem begeleid door gitaar of accordeon tot samenzang van drie stemmen in combinatie met drie verschillende instrumenten. En de expressiviteit van de zang zal daarbij subtiel onderlijnd worden door een vleugje theater.
Serenatella is een verkleinwoord en dat past uiteraard vanuit de positie van die grootvader, maar je zou het ook kunnen opvatten als 'kleine serenade'. Een ode dus aan het Italiaanse lied, want Serenatella heeft zich gespecialiseerd in het verzamelen, arrangeren, conserveren en uitvoeren van juist deze liedkunst.
Alessandra Serena heeft in Nederland, aan het koninklijk consevatorium in Den Haag, haar klassieke opleiding zang genoten (cum laude) en treedt als soliste op in oratoria en symfonische muziek met dirigenten als William Christie, Christophe Coin, Kenneth Montgomery en Jan Willem de Vriend. Ook werkt zij als koordirigente en zangdocente. Dat neemt niet weg dat zij op 20 november zeker grootvaders accordeon zal meenemen.
De andere twee leden van het ensemble zijn Nelleke ter Berg en Jean-François Mazet. Nelleke ter Berg zullen velen nog wel kennen en anders stellig herkennen als de gitariste die met Martine Sikkenk, mandoline, (samen het duo Amuse-oreille vormend en naderhand, uitgebreid met Brechtje Roos, blokfluit, als trio Zimbello) bij ons prachtige concrten gegeven hebben. Ook Nelleke is deels werkzaam als dirigente (van een koor en een mandoline-orkest). Bovendien heeft zij zich de laatste jaren toegelegd op de theorbe; wie weet komt dat prachtige instrument op ons concert dus ook nog wel te voorschijn.
Jean-François Mazet zou je welhaast een autodidact kunnen noemen, want hij leerde zichzelf spelen door veel naar langspeelplaten te luisteren en die dan na te doen. Zo bekwaamde hij zich in vele stijlen en op een aantal instrumenten. Lessen kwamen pas later in zijn leven aan de orde (blokfluit, doedelzak, mondharp), terwijl hij zich ook intens verdiepte in renaissance- en barokmuziek. Maar ook hij keert in Serenatella terug naar zijn oorsprong: volklied en volksdans waarin volop plaats is voor versieringen en improvisatie.
Liederen vol weemoed, passie en vrolijkheid, stammend vanaf 1600 tot aan de jaren vijftig van de vorige eeuw. De bezetting zal variëren van één stem begeleid door gitaar of accordeon tot samenzang van drie stemmen in combinatie met drie verschillende instrumenten. En de expressiviteit van de zang zal daarbij subtiel onderlijnd worden door een vleugje theater.
Meer informatie over Serenatella:
Allessandra Serena,
zang, accordeon
Nelleke ter Berg,
gitaar, zang
Jean-Francois Mazet,
doedelzak, fluit, mondharp, zang
zang, accordeon
Nelleke ter Berg,
gitaar, zang
Jean-Francois Mazet,
doedelzak, fluit, mondharp, zang